آیه بودن باران (قرآن)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



باران یکی از آیات و نشانه های پروردگار حکیم است که در قرآن کریم در آیات متعددی به آن اشاره شده است که در ذیل به آنها دقت نظر و تأمل می نماییم.


باران و طبیعت و انسان

[ویرایش]

باران و نقش آن در طبیعت و زندگی انسان از آیات خداوند متعال می باشد: «یـایها الناس اعبدوا ربکم الذی خلقکم... • الذی... والسماء بنـاء وانزل من السماء ماء فاخرج به من الثمرت رزقا لکم فلاتجعلوا لله اندادا وانتم تعلمون» ای مردم پروردگار خود را پرستش کنید، آن کس که شما و پیشینیان را آفرید... •آنکس که... و آسمان (جو زمین) را همچون سقفی بر بالای سر شما و از آسمان آبی فرو فرستاد، و بوسیله آن میوه‌ها را پرورش داد، تا روزی شما باشد، بنابراین برای خدا شریکهائی قرار ندهید در حالی که می‌دانید (هیچ یک از این شرکاء و بتان نه شما را آفریده‌اند و نه شما را روزی می‌دهند).

باران محیی زمین مرده

[ویرایش]

«... وما انزل الله من السماء من ماء فاحیا به الارض بعد موتها وبث فیها من کل دابة... لایـت لقوم یعقلون»... و آبی که خداوند از آسمان نازل کرده، و با آن زمین را پس از مرگ زنده نموده و انواع جنبندگان را در آن گسترده ...نشانه هائی است (از ذات پاک خدا و یگانگی او) برای مردمی که عقل دارند و می‌اندیشند.
«وهو الذی انزل من السمآء مآء فاخرجنا به نبات کل شیء فاخرجنا منه خضرا نخرج منه حبا متراکبا ومن النخل من طـلعها قنوان دانیة وجنت من اعناب والزیتون والرمان مشتبها وغیر متشـبه انظروا الی ثمره اذا اثمر وینعه ان فی ذلکم لایـت لقوم یؤمنون» او کسی است که از آسمان آبی نازل کرد و بوسیله آن گیاهان گوناگون رویانیدیم، از آن ساقه‌ها و شاخه‌های سبز خارج ساختیم و از آنها دانه‌های متراکم، و از شکوفه نخل خوشه‌ها با رشته‌های باریک بیرون فرستادیم و باغها از انواع انگور و زیتون و انار شبیه به یکدیگر و بیشباهت هنگامی که میوه می‌کند به میوه آن و طرز رسیدنش بنگرید که در آن نشانه هائی برای افراد با ایمان .

بادهای حامل باران

[ویرایش]

«وهو الذی یرسل الریـح بشرا بین یدی رحمته حتی اذا اقلت سحابا ثقالا سقنـه لبلد میت فانزلنا به المآء فاخرجنا به من کل الثمرت... • ... کذلک نصرف الایـت لقوم یشکرون» او کسی است که بادها را پیشاپیش ( باران ) رحمتش میفرستد تا زمانی که ابرهای سنگین بار را (بر دوش خود) حمل کنند در این هنگام آنها را به سوی سرزمینهای مرده میفرستیم و به وسیله آن آب (حیاتبخش) نازل میکنیم و با آن از هر گونه میوهای (از خاک تیره) بیرون می‌آوریم...•...اینگونه، آیات را برای آنها که شکرگزارند بیان میکنیم.

باران پاک کننده

[ویرایش]

«اذ یغشیکم النعاس امنة منه وینزل علیکم من السمآء مآء لیطهرکم به ویذهب عنکم رجز الشیطـن ولیربط علی قلوبکم ویثبت به الاقدام» (به خاطر بیاورید) هنگامی را که خواب سبکی که مایه آرامش از ناحیه خدا بود شما را فرو گرفت و آبی از آسمان برای شما فرو فرستاد تا با آن شما را پاک و پلیدی شیطان را از شما دور سازد و دلهای شما را محکم و گامها را با آن ثابت دارد.

تشبیه دنیا به باران

[ویرایش]

«انما مثل الحیوة الدنیا کمآء انزلنـه من السمآء فاختلط به نبات الارض مما یاکل الناس والانعـم حتی اذا اخذت الارض زخرفها وازینت... کذلک نفصل الایـت لقوم یتفکرون» زندگی دنیا همانند آبی است که از آسمان نازل کرده‌ایم که بر اثر آن گیاهان گوناگون که مردم و چهار پایان از آن می‌خورند، می‌روید، تا زمانی که روی زمین زیبائی خود را (از آن) گرفته و تزیین می‌گردد... اینچنین آیات خود را برای گروهی که تفکر می‌کنند شرح می‌دهیم.

باران و سیلاب

[ویرایش]

«انزل من السمآء مآء فسالت اودیة بقدرها فاحتمل السیل زبدا رابیا ومما یوقدون علیه فی النار ابتغآء حلیة او متـع زبد مثله کذلک یضرب الله الحق والبـطـل فاما الزبد فیذهب جفآء واما ما ینفع الناس فیمکث فی الارض کذلک یضرب الله الامثال» خداوند از آسمان آبی فرستاد و از هر دره و رودخانه‌ای به اندازه آنها سیلابی جاری شد، سپس سیل بر روی خود کفی حمل کرد - و از آنچه (در کورهها) برای بدست آوردن زینت آلات یا وسائل زندگی آتش روی آن روشن می‌کنند نیز کفهائی مانند آن به وجود می‌آید - اما کفها به بیرون پرتاب می‌شوند ولی آنچه به مردم سود میرساند (آب یا فلز خالص) در زمین میماند خداوند اینچنین مثال میزند.

باران و رشد میوه ها

[ویرایش]

«الله الذی خلق السمـوت والارض وانزل من السمآء مآء فاخرج به من الثمرت رزقا لکم...» خداوند همان کسی است که آسمانها و زمین را آفریده و از آسمان آبی نازل کرده و با آن میوه‌ها (ی مختلف) را خارج ساخت و روزی شما قرار داد... .

باروری ابرها

[ویرایش]

«وارسلنا الریـح لوقح فانزلنا من السمآء مآء فاسقینـکموه ومآ انتم له بخـزنین» ما بادها را برای تلقیح (ابرها و بهم پیوستن و بارور ساختن آنها) فرستادیم، و از آسمان آبی نازل کردیم با آن سیراب ساختیم، در حالی که شما توانائی حفظ و نگهداری آن را نداشتید.

آب شرب همه موجودات

[ویرایش]

«هو الذی انزل من السمآء مآء لکم منه شراب ومنه شجر فیه تسیمون• ینبت لکم به الزرع والزیتون والنخیل والاعنـب ومن کل الثمرت ان فی ذلک لایة لقوم یتفکرون» او کسی است که از آسمان آبی فرستاد که شرب شما از آن است، و گیاهان و درختان که حیوانات خود را در آن به چرا می‌برید نیز از آن است•خداوند با آن (آب باران) برای شما زراعت و زیتون و نخل و انگور می‌رویاند، و از همه میوه‌ها، مسلما در این نشانه روشنی است برای گروهی که تفکر می‌کنند.

باران زندگی بخش

[ویرایش]

«والله انزل من السمآء مآء فاحیا به الار ض بعد موتهآ ان فی ذلک لایة لقوم یسمعون» خداوند از آسمان آبي فرستاد، و زمين را بعد از آنكه مرده بود حیات بخشيد در اين نشانه روشني است براي جمعيتي كه گوش شنوا دارند!.

رو شنی صاحبان عقل

[ویرایش]

«الذی جعل لکم الارض مهدا وسلک لکم فیها سبلا وانزل من السمآء مآء فاخرجنا به ازوجا من نبات شتی• کلوا وارعوا انعـمکم ان فی ذلک لایـت لاولی النهی» همان خداوندی که زمین را برای شما محل آسایش قرار داد، و راههائی در آن ایجاد کرد و از آسمان آبی فرستاد که به وسیله آن انواع گوناگون گیاهان مختلف را (از خاک تیره) برآوردیم• هم خودتان بخورید و هم چهارپایانتان را در آن به چرا برید که در این نشانه‌های روشنی است برای صاحبان عقل .

باران محرک زمین

[ویرایش]

«... وتری الارض هامدة فاذا انزلنا علیها الماء اهتزت وربت وانبتت من کل زوج بهیج• ذلک بان الله هو الحق...» ...زمین را (در فصل زمستان) خشک و مرده می‌بینی، اما هنگامی که باران را بر آن فرو می‌فرستیم به حرکت در می‌آید و نمو می‌کند، و انواع گیاهان زیبا را می‌رویاند...• این به خاطر آنست که بدانید خداوند حق است... .

علت سبزی و خرمی

[ویرایش]

«الم تر ان الله انزل من السماء ماء فتصبح الارض مخضرة ان الله لطیف خبیر» آیا ندیدی خداوند از آسمان آبی فرستاد و زمین (بر اثر آن) سر سبز و خرم می‌گردد؟ و خداوند لطیف و خبیر است.

تشکیل باران و تگرگ

[ویرایش]

«الم تر ان الله یزجی سحابا ثم یؤلف بینه ثم یجعله رکاما فتری الودق یخرج من خلــله وینزل من السماء من جبال فیها من برد فیصیب به من یشاء ویصرفه عن من یشاء یکاد سنا برقه یذهب بالابصـر» آیا ندیدی که خداوند ابرهایی را به آرامی میراند، سپس میان آنها پیوند می‌دهد و بعد آن را متراکم می‌سازد، در این حال دانه‌های باران را می‌بینی که از آن خارج می‌شود، و از آسمان - از کوههائی که در آنست - دانه‌های تگرگ نازل می‌کند، و هر کس را بخواهد به وسیله آن زیان می‌رساند و از هر کس بخواهد این زیان را برطرف می‌کند، نزدیک است درخشندگی برق آن (ابرها) چشمها را ببرد! .

باران تذکر

[ویرایش]

«وهو الذی ارسل الریـح بشرا بین یدی رحمته وانزلنا من السماء ماء طهورا• لنحیی به بلدة میتا ونسقیه مما خلقنا انعـما واناسی کثیرا• ولقد صرفنـه بینهم لیذکروا فابی اکثر الناس الا کفورا» و او کسی است که بادها را بشارتگرانی پیش از رحمتش فرستاد و از آسمان آبی پاک کننده نازل کردیم•تا به وسیله آن سرزمین مرده را زنده کنیم، و آنرا برای نوشیدن در اختیار مخلوقاتی که آفریده‌ایم - چهارپایان و انسانهای بسیار - بگذاریم•ما این آیات را به صورتهای گوناگون در میان آنها قرار دادیم تا متذکر شوند ولی بیشتر مردم جز انکار و کفر کاری نکردند.

آفریدگار باران

[ویرایش]

«امن خلق السمـوت و الارض و انزل لکم من السماء ماء فانبتنا به حدائق ذات بهجة ما کان لکم ان تنـبتوا شجرها اءلـه مع الله بل هم قوم یعدلون» آیا بتهائی که معبود شما هستند بهترند یا کسی که آسمان و زمین را آفریده؟، و برای شما از آسمان آبی فرستاد که با آن باغهائی زیبا و سرور انگیز رویاندیم، و شما قدرت نداشتید درختان آنرا برویانید، آیا معبود دیگری با خداست؟ نه، آنها گروهی هستند که (از روی نادانی) مخلوقات خدا را در ردیف او قرار می‌دهند.

بادهای پیش از باران

[ویرایش]

«امن یهدیکم فی ظـلمـت البر والبحر ومن یرسل الریـح بشرا بین یدی رحمته اءلـه مع الله تعــلی الله عما یشرکون» یا کسی که شما را در تاریکیهای صحرا و دریا هدایت می‌کند، و کسی که بادها را بشارت دهندگان پیش از نزول رحمتش می‌فرستد، آیا معبودی با خداست؟ خداوند برتر است از اینکه شریک برای او قرار دهند.

نازل کننده باران

[ویرایش]

«ولـئن سالتهم من نزل من السماء ماء فاحیا به الارض من بعد موتها لیقولن الله...» و اگر از آنها بپرسی چه کسی از آسمان آبی نازل کرد و به وسیله آن زمین را بعد از مردنش احیا نمود؟ می‌گویند: الله... .

رعد و برق ترس و امید

[ویرایش]

«و من ءایـته یریکم البرق خوفا وطمعا وینزل من السماء ماء فیحیی به الارض بعد موتها ان فی ذلک لایـت لقوم یعقلون» و از آیات او این است که برق (و رعد ) را به شما نشان می‌دهد که هم مایه ترس است و هم امید (ترس از صاعقه، و امید به نزول باران) و از آسمان آبی فرو می‌فرستد که زمین را بعد از مردن به وسیله آن زنده می‌کند، در این نشانه هائی است برای جمعیتی که عقل خود را به کار می‌گیرند.

احیاء زمین و قیامت

[ویرایش]

«الله الذی یرسل الریـح فتثیر سحابا فیبسطه فی السماء کیف یشاء ویجعله کسفا فتری الودق یخرج من خلــله فاذا اصاب به من یشاء من عباده اذا هم یستبشرون• فانظر الی ءاثـر رحمت الله کیف یحی الارض بعد موتها ان ذلک لمحی الموتی و هو علی کل شیء قدیر» خداوند همان کسی است که بادها را می‌فرستد تا ابرهائی را به حرکت درآورند، سپس آنها را در پهنه آسمان آن گونه که بخواهد می‌گستراند، و متراکم میسازد در این هنگام دانه‌های باران را می‌بینی که از لابلاهای آن خارج می‌شوند، هنگامی که این (باران حیاتبخش) را به هر کس از بندگانش که بخواهد میرساند خوشحال می‌شوند• به آثار رحمت الهی بنگر که چگونه زمین را بعد از مردنش زنده می‌کند، آن کس (که زمین مرده را زنده کرد) زنده کننده مردگان در قیامت است و او بر همه چیز تواناست.

رویاننده زوجها

[ویرایش]

«خلق السمـوت بغیر عمد ترونها والقی فی الارض روسی ان تمید بکم وبث فیها من کل دابة وانزلنا من السماء ماء فانبتنا فیها من کل زوج کریم» آسمانها را بدون ستونی که قابل رؤ یت باشد آفرید، و در زمین کوههائی افکند تا شما را به لرزه در نیاورد، و از هر گونه جنبنده روی آن منتشر ساخت، و از آسمان آبی نازل کردیم، و به وسیله آن در روی زمین انواع گوناگونی از جفتهای گیاهان پر ارزش رویاندیم.

علم نزول باران

[ویرایش]

«ان الله عنده علم الساعة وینزل الغیث... ان الله علیم خبیر» آگاهی از زمان قیام قیامت مخصوص خداست، و او است که باران را نازل می‌کند، ...فقط خداوند عالم و آگاه است.

مخرج ثمرات

[ویرایش]

«الم تر ان الله انزل من السماء ماء فاخرجنا به ثمرت مختلفا الونها...» آیا ندیدی خداوند از آسمان آبی فرو فرستاد که به وسیله آن میوه هائی (از زمین) خارج ساختیم با الوان گوناگون ... .

تذکر به صاحبان مغز

[ویرایش]

«الم تر ان الله انزل من السماء ماء فسلکه ینـبیع فی الارض ثم یخرج به زرعا مختلفا الونه ثم یهیج فترلـه مصفرا ثم یجعله حطـما ان فی ذلک لذکری لاولی الالبـب» آیا ندیدی که خداوند از آسمان آبی فرستاد، و آن را به صورت چشمه هائی در زمین وارد نمود سپس با آن زراعتی را خارج می‌سازد که الوان مختلف دارد بعد این گیاه خشک می‌شود، به گونه‌ای که آن را زرد و بیروح می‌بینی، سپس آن را در هم می‌شکند و خرد می‌کند، در این ماجرا تذکری برای صاحبان مغز است.

رزق آسمانی

[ویرایش]

«هو الذی یریکم ءایـته وینزل لکم من السماء رزقا وما یتذکر الا من ینیب» او کسی است که آیات خود را به شما نشان می‌دهد، و از آسمان برای شما روزی با ارزشی می‌فرستد، تنها کسانی متذکر این حقایق می‌شوند که به سوی خدا باز گردند.

باران و احیاء اموات

[ویرایش]

«ومن ءایـته انک تری الارض خـشعة فاذا انزلنا علیها الماء اهتزت وربت ان الذی احیاها لمحی الموتی انه علی کل شیء قدیر» از آیات او این است که زمین را خشک و خاضع می‌بینی، اما هنگامی که آب بر آن می‌فرستیم به جنبش در می‌آید و نمو می‌کند، همان کس که آنرا زنده کرد مردگان را نیز زنده می‌کند، او بر هر چیز تواناست.

باران رحمت

[ویرایش]

«وهو الذی ینزل الغیث من بعد ما قنطوا وینشر رحمته وهو الولی الحمید» او کسی است که باران نافع را بعد از آنکه مأیوس شدند نازل می‌کند، و دامنه رحمت خویش را می‌گستراند، و او ولی و حمید است.

باران و قیامت

[ویرایش]

«والذی نزل من السماء ماء بقدر فانشرنا به بلدة میتا کذلک تخرجون» و آن کسی که از آسمان آبی فرستاد به مقدار معین، و به وسیله آن سرزمین مرده را حیات بخشیدیم، و همینگونه در قیامت زنده می‌شوید! .

نشانه برای اهل تفکر

[ویرایش]

«... ما انزل الله من السماء من رزق فاحیا به الارض بعد موتها... ءایـت لقوم یعقلون» و نیز در آمد و شد شب و روز و رزقی که خداوند از آسمان نازل کرده، و به وسیله آن زمین را بعد از مردنش حیات بخشیده، و همچنین در وزش بادها نشانه‌های روشنی است برای جمعیتی که اهل تفکرند.

برکت آسمانی

[ویرایش]

«ونزلنا من السماء ماء مبـرکا فانبتنا به جنت وحب الحصید» و از آسمان آبی پر برکت فرستادیم و به وسیله آن باغها و دانه هائی را که درو می‌کنند رویاندیم.

وعده آسمانی

[ویرایش]

«وفی السماء رزقکم وما توعدون» روزی شما در آسمان است و آنچه به شما وعده داده می‌شود.

باران و آب شرب

[ویرایش]

«افرءیتم الماء الذی تشربون• ءانتم انزلتموه من المزن‌ام نحن المنزلون» یا به آبی که می‌نوشید اندیشیده اید• آیا شما آن را از ابر نازل می‌کنید؟ یا ما نازل می‌کنیم؟.
«وانزلنا من المعصرت ماء ثجاجا» و از ابرهاي باران زا آبي فراوان نازل كرديم.

باران و نمو گیاهان

[ویرایش]

«انا صببنا الماء صبا• ثم شققنا الارض شقا• فانبتنا فیها حبا• وعنبا وقضبا• وزیتونا ونخلا• وحدائق غلبا» ما آب فراوانی از آسمان فروریختیم• سپس زمین را از هم شکافتیم• و در آن دانه‌های فراوانی رویاندیم• و انگور و سبزی بسیار• و زیتون و نخل فراوان• و باغهایی پر درخت• و میوه و چراگاه.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. بقره/سوره۲، آیه۲۱ - ۲۲.    
۲. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱، ص۹۱.    
۳. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱، ص۱۲۱.    
۴. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۱، ص۱۰۱.    
۵. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۱۲۴.    
۶. عروسی حویزی، عبدعلی بن جمعه، نور الثقلین، ج۱، ص۴۱.    
۷. بقره/سوره۲، آیه۱۶۴.    
۸. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱، ص۶۰۸.    
۹. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱، ص۵۶۱.    
۱۰. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۱، ص۲۰۸.    
۱۱. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۴۵۶.    
۱۲. انعام/سوره۶، آیه۹۹.    
۱۳. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۷، ص۴۰۰- ۴۰۱.    
۱۴. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۵، ص۳۷۰.    
۱۵. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۲، ص۱۴۳.    
۱۶. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۴، ص۱۲۲.    
۱۷. اعراف/سوره۷، آیه۵۷ - ۵۸.    
۱۸. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۸، ص۱۹۹.    
۱۹. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۶، ص۲۱۴.    
۲۰. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۲، ص۲۰۷.    
۲۱. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۴، ص۲۷۵.    
۲۲. انفال/سوره۸، آیه۱۱.    
۲۳. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۹، ص۲۴.    
۲۴. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۷، ص۱۰۶.    
۲۵. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۲، ص۲۷۰.    
۲۶. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۴، ص۴۳۸.    
۲۷. عروسی حویزی، عبدعلی بن جمعه، نور الثقلین، ج۲، ص۱۲۷.    
۲۸. سیوطی، عبدالرحمان بن ابی بکر، الدر المنثور، ج۴، ص۳۲.    
۲۹. یونس/سوره۱۰، آیه۲۴.    
۳۰. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۰، ص۵۲.    
۳۱. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۸، ص۲۶۳.    
۳۲. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۲، ص۳۹۹.    
۳۳. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۱۷۶.    
۳۴. عروسی حویزی، عبدعلی بن جمعه، نور الثقلین، ج۲، ص۲۹۹.    
۳۵. رعد/سوره۱۳، آیه۱۷.    
۳۶. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۱، ص۴۵۷.    
۳۷. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۰، ص۱۶۴.    
۳۸. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۳، ص۶۴.    
۳۹. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۶، ص۲۹.    
۴۰. سیوطی، عبدالرحمان بن ابی بکر، الدر المنثور، ج۴، ص۶۳۲.    
۴۱. ابراهیم/سوره۱۴، آیه۳۲.    
۴۲. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۲، ص۸۴.    
۴۳. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۰، ص۳۴۹.    
۴۴. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۳، ص۸۸.    
۴۵. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۶، ص۸۰.    
۴۶. حجر/سوره۱۵، آیه۲۲.    
۴۷. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۲، ص۲۱۳.    
۴۸. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۱، ص۶۰.    
۴۹. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۳، ص۱۰۵.    
۵۰. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۶، ص۱۱۱.    
۵۱. سیوطی، عبدالرحمان بن ابی بکر، الدر المنثور، ج۵، ص۷۲.    
۵۲. نحل/سوره۱۶، آیه۱۰ - ۱۱.    
۵۳. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۲، ص۳۱۵.    
۵۴. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۱، ص۱۶۹.    
۵۵. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۳، ص۱۲۸.    
۵۶. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۶، ص۱۴۳.    
۵۷. نحل/سوره۱۶، آیه۶۵.    
۵۸. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۲، ص۴۱۷.    
۵۹. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۱، ص۲۸۸.    
۶۰. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۳، ص۱۴۲.    
۶۱. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۶، ص۱۷۲.    
۶۲. طه/سوره۲۰، آیه۵۳ - ۵۴.    
۶۳. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۴، ص۲۳۸.    
۶۴. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۳، ص۲۲۲.    
۶۵. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۳، ص۳۰۹.    
۶۶. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۷، ص۲۷.    
۶۷. حج/سوره۲۲، آیه۵ - ۶.    
۶۸. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۴، ص۴۸۶- ۴۸۷.    
۶۹. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۴، ص۱۹.    
۷۰. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۳، ص۳۶۴.    
۷۱. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۷، ص۱۲۹.    
۷۲. سیوطی، عبدالرحمان بن ابی بکر، الدر المنثور، ج۶، ص۹.    
۷۳. حج/سوره۲۲، آیه۶۳.    
۷۴. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۴، ص۵۶۹.    
۷۵. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۴، ص۱۵۷.    
۷۶. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۳، ص۳۸۸.    
۷۷. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۷، ص۱۶۸.    
۷۸. سیوطی، عبدالرحمان بن ابی بکر، الدر المنثور، ج۶، ص۷۱.    
۷۹. نور/سوره۲۴، آیه۴۳.    
۸۰. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۵، ص۱۸۹.    
۸۱. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۴، ص۵۰۲.    
۸۲. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۳، ص۴۴۰.    
۸۳. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۷، ص۲۵۹.    
۸۴. سیوطی، عبدالرحمان بن ابی بکر، الدر المنثور، ج۶، ص۲۱۱.    
۸۵. فرقان/سوره۲۵، آیه۴۸ - ۵۰.    
۸۶. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۵، ص۳۱۴.    
۸۷. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۵، ص۱۱۵.    
۸۸. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۴، ص۱۸.    
۸۹. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۴، ص۲۷۵.    
۹۰. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۷، ص۳۰۱.    
۹۱. نمل/سوره۲۷، آیه۶۰.    
۹۲. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۵، ص۵۴۳.    
۹۳. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۵، ص۵۱۳.    
۹۴. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۴، ص۷۱.    
۹۵. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۷، ص۳۹۵.    
۹۶. نمل/سوره۲۷، آیه۶۳.    
۹۷. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۵، ص۵۵۰.    
۹۸. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۵، ص۵۱۸.    
۹۹. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۴، ص۷۲.    
۱۰۰. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۷، ص۳۹۶.    
۱۰۱. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۴، ص۲۷۵.    
۱۰۲. عنکبوت/سوره۲۹، آیه۶۳.    
۱۰۳. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۶، ص۲۲۴.    
۱۰۴. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۶، ص۳۳۸.    
۱۰۵. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۴، ص۱۲۲.    
۱۰۶. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۸، ص۴۰.    
۱۰۷. روم/سوره۳۰، آیه۲۴.    
۱۰۸. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۶، ص۲۵۲.    
۱۰۹. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۶، ص۴۰۱.    
۱۱۰. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۴، ص۱۳۰.    
۱۱۱. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۸، ص۵۵.    
۱۱۲. سیوطی، عبدالرحمان بن ابی بکر، الدر المنثور، ج۶، ص۴۹۰.    
۱۱۳. عروسی حویزی، عبدعلی بن جمعه، نور الثقلین، ج۲، ص۴۸۹.    
۱۱۴. روم/سوره۳۰، آیه۴۸ و ۵۰.    
۱۱۵. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۶، ص۳۰۲.    
۱۱۶. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۶، ص۴۶۷.    
۱۱۷. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۴، ص۱۳۵- ۱۳۶.    
۱۱۸. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۸، ص۶۸.    
۱۱۹. سیوطی، عبدالرحمان بن ابی بکر، الدر المنثور، ج۶، ص۴۹۹.    
۱۲۰. لقمان/سوره۳۱، آیه۱۰.    
۱۲۱. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۶، ص۳۱۵.    
۱۲۲. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۷، ص۳۱.    
۱۲۳. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۴، ص۱۴۰.    
۱۲۴. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ۸ج، ص۷۸.    
۱۲۵. لقمان/سوره۳۱، آیه۳۴.    
۱۲۶. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۶، ص۳۵۶.    
۱۲۷. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۷، ص۹۳.    
۱۲۸. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۴، ص۱۵۲.    
۱۲۹. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۸، ص۹۶.    
۱۳۰. عروسی حویزی، عبدعلی بن جمعه، نور الثقلین، ج۴، ص۲۱۸- ۲۱۹.    
۱۳۱. سیوطی، عبدالرحمان بن ابی بکر، الدر المنثور، ج۶، ص۵۳۱.    
۱۳۲. فاطر/سوره۳۵، آیه۲۷.    
۱۳۳. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۷، ص۵۷.    
۱۳۴. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۸، ص۲۴۳.    
۱۳۵. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۴، ص۲۳۷.    
۱۳۶. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۸، ص۲۴۲.    
۱۳۷. سیوطی، عبدالرحمان بن ابی بکر، الدر المنثور، ج۷، ص۱۸.    
۱۳۸. زمر/سوره۳۹، آیه۲۱.    
۱۳۹. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۷، ص۳۸۶.    
۱۴۰. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۹، ص۴۲۲.    
۱۴۱. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۶، ص۲۶۳.    
۱۴۲. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۸، ص۳۹۳.    
۱۴۳. غافر/سوره۴۰، آیه۱۳.    
۱۴۴. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۷، ص۴۸۱.    
۱۴۵. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۲۰، ص۵۰.    
۱۴۶. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۶، ص۲۹۶.    
۱۴۷. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۸، ص۴۳۰.    
۱۴۸. فصلت/سوره۴۱، آیه۳۹.    
۱۴۹. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۷، ص۵۹۷.    
۱۵۰. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۴، ص۱۹.    
۱۵۱. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۶، ص۳۴۱.    
۱۵۲. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۹، ص۲۶.    
۱۵۳. سیوطی، عبدالرحمان بن ابی بکر، الدر المنثور، ج۶، ص۹.    
۱۵۴. شوری/سوره۴۲، آیه۲۸.    
۱۵۵. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۸، ص۸۳.    
۱۵۶. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۲۰، ص۴۳۵.    
۱۵۷. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۶، ص۳۷۱.    
۱۵۸. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۹، ص۵۲.    
۱۵۹. عروسی حویزی، عبدعلی بن جمعه، نور الثقلین، ج۴، ص۵۸۰.    
۱۶۰. سیوطی، عبدالرحمان بن ابی بکر، الدر المنثور، ج۷، ص۳۵۳.    
۱۶۱. تفسیر قمی، علی ابن ابراهیم، ج۲، ص۲۷۶.    
۱۶۲. زخرف/سوره۴۳، آیه۱۱.    
۱۶۳. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۸، ص۱۲۸.    
۱۶۴. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۲۱، ص۱۸.    
۱۶۵. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۶، ص۳۸۵.    
۱۶۶. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۹، ص۷۰.    
۱۶۷. جاثیه/سوره۴۵، آیه۵.    
۱۶۸. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۸، ص۲۳۸.    
۱۶۹. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۲۱، ص۲۳۰.    
۱۷۰. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۶، ص۴۳۱.    
۱۷۱. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۹، ص۱۲۱.    
۱۷۲. ق/سوره۵۰، آیه۹.    
۱۷۳. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۸، ص۵۰۹.    
۱۷۴. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۲۲، ص۲۳۶.    
۱۷۵. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۵، ص۵۹.    
۱۷۶. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۹، ص۲۳۶.    
۱۷۷. عروسی حویزی، عبدعلی بن جمعه، نور الثقلین، ج۵، ص۱۰۵.    
۱۷۸. سیوطی، عبدالرحمان بن ابی بکر، الدر المنثور، ج۷، ص۵۹۱.    
۱۷۹. ذاریات/سوره۵۱، آیه۲۲.    
۱۸۰. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۸، ص۵۶۲.    
۱۸۱. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۲۲، ص۳۳۵.    
۱۸۲. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۵، ص۷۱.    
۱۸۳. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۹، ص۲۶۰.    
۱۸۴. عروسی حویزی، عبدعلی بن جمعه، نور الثقلین، ج۵، ص۱۲۴.    
۱۸۵. سیوطی، عبدالرحمان بن ابی بکر، الدر المنثور، ج۷، ص۶۱۹.    
۱۸۶. واقعه/سوره۵۶، آیه۶۸ - ۶۹.    
۱۸۷. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۱۹، ص۲۳۴.    
۱۸۸. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۲۳، ص۲۵۴.    
۱۸۹. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۷، ص۹۸.    
۱۹۰. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۹، ص۳۷۳.    
۱۹۱. سیوطی، عبدالرحمان بن ابی بکر، الدر المنثور، ج۸، ص۴۳.    
۱۹۲. نبا/سوره۷۸، آیه۱۴.    
۱۹۳. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۲۰، ص۲۶۳.    
۱۹۴. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۲۶، ص۲۶.    
۱۹۵. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۷، ص۳۸۱.    
۱۹۶. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۱۰، ص۲۴۰.    
۱۹۷. عروسی حویزی، عبدعلی بن جمعه، نور الثقلین، ج۵، ص۴۹۳.    
۱۹۸. سیوطی، عبدالرحمان بن ابی بکر، الدر المنثور، ج۸، ص۳۹۱.    
۱۹۹. عبس/سوره۸۰، آیه۲۵ - ۳۰.    
۲۰۰. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۲۰، ص۳۴۱- ۳۴۲.    
۲۰۱. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۲۶، ص۱۴۷.    
۲۰۲. فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، تفسیر الصافی، ج۵، ص۲۸۶.    
۲۰۳. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۱۰، ص۲۷۰.    
۲۰۴. عروسی حویزی، عبدعلی بن جمعه، نور الثقلین، ج۵، ص۱۳.    
۲۰۵. سیوطی، عبدالرحمان بن ابی بکر، الدر المنثور، ج۸، ص۴۲۱.    


منبع

[ویرایش]

مرکز فرهنگ و معارف قرآن، فرهنگ قرآن، ج۶، ص۷۱، برگرفته از مقاله «آیه بودن باران».    


رده‌های این صفحه : باران | موضوعات قرآنی




جعبه ابزار