ابن‌مندویه ابوعلی احمد بن عبدالرحمان اصفهانی

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



ابن‌مندویه ابوعلی احمد بن عبدالرحمان اصفهانی، طبیب، ادیب و شاعر اصفهانی در قرن چهارم هجری بوده است.


خاندان ابن‌مندویه

[ویرایش]

«ابن‌مندویه» شهرت جماعتی از محدّثین، علماء، شعراء و ادبای اصفهان در قرن سوم تا پنجم هجری است. نسب این خاندان به مندویه (بر وزن زنگوله) به مندویه بن حجّاج بن مهاجر شروطی منتهی می‌شود.

معرفی اجمالی

[ویرایش]

ابوعلی احمد بن عبدالرّحمان بن مندویه اصفهانی، طبیب، ادیب، شاعر، در سال ۳۳۸ق متولّد شد، و به تحصیل پرداخت تا این که در ردیف اطبّاء درجه اوّل عهد خود محسوب شده، و از طرف عضدالدّوله دیلمی به بغداد دعوت شد. وی ازجمله ۲۴ نفر طبیبی است که در بیمارستان عضدی بغداد مشغول به خدمت گردیده، و مستمری دریافت داشته است. وفاتش در سال ۳۷۲ق واقع شده است.

آثار و تالیفات

[ویرایش]

وی قریب به پنجاه جلد کتاب و رساله در علوم پزشکی تالیف نموده که از آن جمله است:
۱. اطعمه و اشربه؛
۲. تدارک انواع الخطاء فی تدبیر الطبّی؛
۳. الجامع الصّغیر؛
۴. الجامع الکبیر؛
۵. رساله در تدبیر جسد؛
۶. رساله در نفس و روح؛
۷. الطّبیخ؛
۸. کافی یا کافیه در طب؛
۹. المدخل ۱۰. المغیث؛
۱۱. نقض الجاحظ؛
۱۲. نهایه الاختصار؛ رساله شماره ۲ و شماره ۵ ضمن مجموعه شماره ۲۱۱۴ در کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران موجود است.
[۲] مرکز اسناد دانشگاه تهران، فهرست نسخه‌های خطّی کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران، ج۸، ص۷۵۰.
[۳] مهدوی، سیدمصلح‌الدین، دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج۱، ص۱۳۴.


پانویس

[ویرایش]
 
۱. مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۸، ص۲۳۳.    
۲. مرکز اسناد دانشگاه تهران، فهرست نسخه‌های خطّی کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران، ج۸، ص۷۵۰.
۳. مهدوی، سیدمصلح‌الدین، دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج۱، ص۱۳۴.


منبع

[ویرایش]
مهدوی، سید مصلح‌الدین، اعلام اصفهان، ج۱، ص۲۱۵.    






جعبه ابزار