اسماعیل‌خان ثاقب بن نصراللّه لاوی سمیرمی اصفهانی

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



اسماعیل‌خان ثاقب بن نصراللّه لاوی سمیرمی اصفهانی، از شعرا و ادبای اصفهان در قرن سیزده هجری بوده است.


معرفی اجمالی

[ویرایش]

میرزا اسماعیل خان متخلّص به «ثاقب» و ملقّب به «تاج الشّعراء» فرزند میرزا نصراللّه لاوی سمیرمی متخلّص به «شهاب» و ملقّب به «تاج الشّعراء» بن ملاّمحمّد بن ملک احمد، شاعر و ادیب دانشمند، در سال ۱۲۸۵ق متولّد شد، در اصفهان علم و ادب آموخت. در عموم انجمن‌های ادبی، حاضر می‌شد، و در اواخر عمر، از اساتید پیش کسوت انجمن ادبی شیدا در اصفهان به شمار می‌رفت. وی قسمتی از مراثی و مجالس تعزیه دیوان پدرش را در سال ۱۳۱۹ق طبع نموده؛ امّا دیوان اشعار خودش هنوز طبع نگردیده است. ثاقب در ۲۹ محرّم وفات یافت، و در یکی از اتاق‌های تکیه تویسرکانی در تخت فولاد مدفون شد. اخیرا اتاق‌های این تکیه را خراب کرده‌اند. این شعر از او است:
"با جلوه بالای تو سرو چمنی را•••سر از پی دعوی دگر افراختنی نیست".
[۱] مهدوی، سیدمصلح‌الدین، دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج۱، ص۲۸۸.


پانویس

[ویرایش]
 
۱. مهدوی، سیدمصلح‌الدین، دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج۱، ص۲۸۸.


منبع

[ویرایش]
مهدوی، سیدمصلح‌الدین، اعلام اصفهان، ج۱، ص۵۸۴.    






جعبه ابزار