اسم مکان

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



اسم دلالت کننده بر محل وقوع فعل را اسم مکان گویند.


تعریف

[ویرایش]

اسم مکان، اسمی است که بر محل وقوع فعل دلالت می‌کند، مانند: «مجلس» که بر محل نشستن، و «مسجد» که بر محل سجده، دلالت می‌کند.

اشکال

[ویرایش]

در مورد اسم مکان، برخی اشکال کرده‌اند که: بعضی از مکان‌ها ممکن است هیچ گاه به مبدأ، متلبس نگردد تا این که انقضای مبدأ نسبت به آن تصور شود و در نتیجه، مشمول بحث مشتق گردد؛ برای مثال، امکان دارد مکانی (مانند محبس و مسجد) را برای زندانی کردن متخلف و یا عبادت کردن نمازگزار معین کنند، ولی ممکن است حتی یک نفر به حبس و یا به مسجد نرود، در نتیجه، چگونه انقضای مبدأ در این مکان‌ها متصور است؟

جواب از اشکال

[ویرایش]

به این اشکال، چنین جواب داده شده که: در اسم مکان، صرف آماده نمودن (شأنیت) محل برای عمل خاص، کافی است؛ یعنی مسجد مکانی است که برای سجده کردن و محبس مکانی است که برای زندانی کردن افراد متخلف در آن، آماده گردیده است.
[۲] دهخدا، علی اکبر، لغت نامه دهخدا، ج۲، ص ۲۱۸۵-۲۱۸۴.
[۳] فاضل لنکرانی، محمد، سیری کامل در اصول فقه، ج۲، ص ۵۷۵-۵۷۴.


پانویس

[ویرایش]
 
۱. اصفهانی، محمد حسین، الفصول الغرویة فی الاصول الفقهیة، ص۵۸.    
۲. دهخدا، علی اکبر، لغت نامه دهخدا، ج۲، ص ۲۱۸۵-۲۱۸۴.
۳. فاضل لنکرانی، محمد، سیری کامل در اصول فقه، ج۲، ص ۵۷۵-۵۷۴.


منبع

[ویرایش]
فرهنگ‌نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، ص۱۹۲، برگرفته از مقاله «اسم مکان».    


رده‌های این صفحه : مشتق(اصول)




جعبه ابزار