اصحاب اخدود (قرآن)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



اَصْحاب‌ِ اُخْدود، نام‌ قومی‌ است که‌ در قرآن‌ کریم‌ از آنان‌ یاد شده‌ و غالب‌ مفسران‌، آنان‌ را گروه مؤمنان‌ِ عذاب‌ شده‌ از سوی‌ کافران‌ دانسته‌اند.


اصحاب اخدود

[ویرایش]


معنای لغوی

[ویرایش]

اُخدود به معنای گودال و شکافی مستطیل شکل است که در زمین ایجاد شود.

تعریف

[ویرایش]

«قُتِلَ أَصْحَابُ الْأُخْدُودِ؛ مرگ بر شکنجه‌گران صاحب گودال (آتش)».
اصحاب اخدود، جبّارانی بودند که مؤمنان را به جرم ایمان در گودال آتش می‌سوزاندند.

مراد از اصحاب اخدود

[ویرایش]


← دیدگاه اول


••• ((اصحاب اخدود)) جباران ستمگرى بودند که زمین را مى‌شکافتند و آن را پر از آتش نموده، مؤمنین را به جرم اینکه ایمان دارند در آن مى‌انداختند، و تا آخرین نفرشان را مى‌سوزاندند.
پس جمله ((قتل ...)) نفرین بر آنان است، نه اینکه خواسته باشد خبر دهد، و منظور از ((قتل))، لعنت و طرد از درگاه خداى تعالى است)).

← دیدگاه دوم


••• این احتمال وجود دارد که مقصود از اصحاب اخدود، مؤمنانی باشند که در گودال آتش افکنده شدند.

←← توضیح


بعضى گفته‌اند: مراد از ((اصحاب اخدود)) مردان و زنان مؤمنى هستند که در آن قوم سوخته شدند، و جمله ((قتل)) مى‌خواهد خبر دهد که این مردان و زنان به وسیله سوختن در آتش کشته شدند، نه اینکه بخواهد بر آنان نفرین کند.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. بروج/سوره۸۵، آیه۴.    
۲. راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ج۱، ص۱۴۳.    
۳. بروج/سوره۸۵، آیه۴.    
۴. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، ج۱۰، ص۳۱۱.    
۵. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، ج۱۰، ص۳۱۴.    
۶. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، ج۱۰، ص۳۱۶.    
۷. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، ج۱۰، ص۳۱۷.    
۸. طباطبایی، محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج‌۲۰، ص‌۲۵۱.    
۹. طباطبایی، محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۲۰، ص۴۱۶، ترجمه موسوی همدانی.    
۱۰. طباطبایی، محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج‌۲، ص‌۲۸۱.    
۱۱. طباطبایی، محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۲۰، ص۴۱۶، ترجمه موسوی همدانی.    


منبع

[ویرایش]

مرکز فرهنگ و معارف قرآن، فرهنگ قرآن، ج۳، ص۳۹۹، برگرفته از مقاله «اصحاب اخدود».    


رده‌های این صفحه : اصحاب اخدود | موضوعات قرآنی




جعبه ابزار