اطلاق جمع بر مفرد

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



اطلاق جمع بر مفرد به ذکر صیغه جمع و اراده مفرد اطلاق می‌شود و از اقسام مجاز لغوی می‌باشد.


تعریف

[ویرایش]

به کارگیری صیغه‌ای به جای صیغه دیگر، مانند اطلاق جمع بر مفرد، یکی از گونه‌های مجاز لغوی است؛

مثال

[ویرایش]

۱. (واذ قتلتم نفسا...) ؛ "و چون شخصی را کشتید". در این آیه ، با این که قاتل یک نفر است «قتل» را به جمع نسبت داده است.
۲. (... قال رب ارجعون)؛ "می‌گوید پروردگارا مرا بازگردانید". در این آیه، «ارجعون» به صورت جمع آمده و بر مفرد اطلاق شده است.
مثال‌های فوق برای اطلاق جمع بر مفرد بر اساس نوشته سیوطی و زرکشی بیان شده است؛ ولی بنا بر تحقیق، این آیات تفسیر دیگری نیز دارند.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. بقره/سوره۲، آیه۷۲.    
۲. مؤمنون/سوره۲۳، آیه۹۹.    
۳. زرکشی، محمد بن بهادر، البرهان فی علوم القرآن، ج۳، ص۶.    
۴. سیوطی، عبد الرحمان بن ابی بکر، الاتقان فی علوم القرآن، ج۳، ص۱۳۰.    


منبع

[ویرایش]

فرهنگ‌نامه علوم قرآنی، برگرفته ازمقاله «اطلاق جمع بر مفرد».    



جعبه ابزار