انیت

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



انیت یکی از اصطلاحات به‌کار رفته در علم منطق بوده و به معنای مصدر جعلی انّ به معنای ثبوت است.


توضیح اصطلاح

[ویرایش]

اِنّیّت، مصدر جعلیِ اِنّ و به معنای وجود و ثبوت است. لِمّیّت مصدر جعلیِ لِم، وبه معنای علّیّت و سببیت است. این دو واژه در تبیین دو قسم برهان (انّی و لمّی) کاربرد دارند. حدوسط در قیاس برهانی اگر علت تصدیق ثبوت اکبر برای اصغر یا سلب اکبر از اصغر، هم در عقل و هم در خارج و نفس‌الامر، باشد قیاس مزبور را «برهان لمّی» گویند، چون مفید لمّیّت و علّیت حکم است، و اگر فقط علت تصدیق در عقل باشد «برهان انّی» گفته می‌شود، چون فقط مفید انّیّت و ثبوت حکم است.

مستندات مقاله

[ویرایش]

در تنظیم این مقاله از منابع ذیل استفاده شده است:


(۱) مظفر، محمدرضا، المنطق.    
(۲) خواجه نصیرالدین طوسی، محمد بن محمد، اساس الاقتباس.    
(۳) ابن‌سینا، حسین بن عبدالله، الاشارات و التنبیهات.    

پانویس

[ویرایش]
 
۱. مظفر، محمدرضا، المنطق، ص۳۶۲.    
۲. خواجه نصیرالدین طوسی، محمد بن محمد، اساس الاقتباس، ص۳۶۲.    
۳. ابن‌سینا، حسین بن عبدالله، الاشارات و التنبیهات، ص۵۲.    


منبع

[ویرایش]

پایگاه مدیریت اطلاعات علوم اسلامی، برگرفته از مقاله «انیت»، تاریخ بازیابی۱۳۹۵/۱۱/۱۶.    



جعبه ابزار