تکبیر (قرآن)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



تکبیر، مصدر باب تفعیل است از ماده «کبر» که در لغت به معنای بزرگ دانستن یا به بزرگی یاد کردن خدا با الله اکبر گفتن و تعظیم خدا در مقام عبادت او آمده است.


تکبیر در لغت

[ویرایش]

تکبیر در لغت به معنای بزرگ شمردن، بزرگ داشتن خداوند، به بزرگی یادکردن و الله‌اکبر گفتن است.
[۲] کتاب المصادر، حسین بن احمد زوزنی، ج۲، ص۵۶۳.
[۳] محمدپادشاه بن غلام محیی الدین شاد، آنندراج: فرهنگ جامع فارسی، ذیل واژه.


تکبیر در متون دینی

[ویرایش]

در متون دینی، تکبیر به معنای بزرگ داشتن یا به بزرگی یادکردن خدا آمده و ظاهراً معنای لغوی این واژه متأثر از کاربرد دینی آن است زیرا معنای لغوی تکبیر (به لحاظ ریشه اشتقاقیِ آن) بزرگ داشتن هر کس یا هر چیز است.

واژه تکبیر در قرآن

[ویرایش]

ریشه کبر در باب‌های گوناگون (کبر، استکبار، تکبر، إکبار) در قرآن فراوان به کار رفته، اما واژه تکبیر تنها یک بار آمده است.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. مفردات، راغب اصفهانی، ص۶۹۸، «کبر».    
۲. کتاب المصادر، حسین بن احمد زوزنی، ج۲، ص۵۶۳.
۳. محمدپادشاه بن غلام محیی الدین شاد، آنندراج: فرهنگ جامع فارسی، ذیل واژه.
۴. لسان‌العرب، ابن منظور، ج۵، ص۱۲۶.    
۵. تاج اللغة و صحاح العربیة، اسماعیل بن حماد جوهری، ج۲، ص۸۰۱.    
۶. اسراء/سوره۱۷، آیه۱۱۱.    


منبع

[ویرایش]
فرهنگ قرآن، مرکز فرهنگ و معارف قرآن، برگرفته از مقاله «تکبیر».    


رده‌های این صفحه : تکبیر | موضوعات قرآنی




جعبه ابزار