حسن و قبح اعتباری

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



حسن و قبح نیازمند به واسطه در اتصاف شیء به آن دو را حسن و قبح اعتباری گویند.


تعریف

[ویرایش]

حسن و قبح اعتباری، مقابل حسن و قبح ذاتی و عرفی عرفی بوده و عبارت است از حسن و قبح فعلی که آن فعل به تنهایی، نه علت تامه برای حسن و قبح است و نه مقتضی آن، بلکه حسن و قبح آن اعتباری است؛ به این معنا که اگر فعل به اعتبار عناوین ضمیمه شده به آن، در زیر عنوان «حَسَن» قرار گیرد، حُسن، و اگر زیر عنوان «قبیح» قرار گیرد، قبح پیدا می‌کند و اگر داخل در هیچ کدام نباشد یعنی نه عنوان حسن بر آن منطبق باشد و نه عنوان قبیح نه حسن دارد و نه قبح، مانند: عنوان زدن یتیم، که اگر به قصد تادیب او باشد، زیر عنوان عدل قرار گرفته و حسن است و اگر به عنوان تشفی و تعدی باشد، داخل در عنوان ظلم بوده و قبیح است.
[۲] محمدی، علی، شرح اصول فقه، ج۲، ص۶۴.


پانویس

[ویرایش]
 
۱. مظفر، محمد رضا، اصول الفقه، ج۱، ص۲۲۰.    
۲. محمدی، علی، شرح اصول فقه، ج۲، ص۶۴.
۳. مکارم شیرازی، ناصر، انوار الاصول، ج۲، ص۴۹۹.    


منبع

[ویرایش]

فرهنگ‌نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، ص۴۲۱، برگرفته از مقاله «حسن و قبح اعتباری».    






جعبه ابزار