حسن و قبح عرضی

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



حسن و قبح عرضی به حُسن یا قبح عارض بر فعل دارای مقتضیِ خلاف آن اطلاق می‌شود.


تعریف

[ویرایش]

حسن و قبح عرضی، مقابل حسن و قبح ذاتی و به معنای حسن و قبح در افعالی است که اقتضای حسن و یا قبح را دارند، ولی بر اثر عارض شدن موانعی، فعل حسن به فعل قبیح و فعل قبیح به فعل حسن تبدیل می‌شود، مانند عنوان صدق که در جای خود دارای حُسن است، ولی گاهی در صورتی که موجب آشوب و فساد شود قبیح می‌گردد.
و نیز مانند عنوان کذب که قبیح است، اما گاهی بر اثر عوارضی، مانند نجات جان مؤمن ، حسن پیدا می‌کند.
[۲] جناتی، محمد ابراهیم، منابع اجتهاد (از دیدگاه مذاهب اسلامی)، ص۲۳۳.
[۴] محمدی، علی، شرح اصول فقه، ج۲، ص ۶۳-۶۲.


پانویس

[ویرایش]
 
۱. مظفر، محمد رضا، اصول الفقه، ج۱، ص۲۲۰.    
۲. جناتی، محمد ابراهیم، منابع اجتهاد (از دیدگاه مذاهب اسلامی)، ص۲۳۳.
۳. مکارم شیرازی، ناصر، انوار الاصول، ج۲، ص۴۹۹.    
۴. محمدی، علی، شرح اصول فقه، ج۲، ص ۶۳-۶۲.


منبع

[ویرایش]

فرهنگ‌نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، ص۴۲۲، برگرفته از مقاله «حسن و قبح عرضی».    






جعبه ابزار