خانه حضرت خدیجه

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



خانه حضرت خدیجه، خانه منسوب به حضرت خدیجه بوده و در مکه قرار دارد.


وقایع خانه حضرت

[ویرایش]

خانه منسوب به حضرت خدیجه(علیها السلام)، محلّ زندگی مشترک پیامبر(صلی الله علیه وآله) و همسرش خدیجه و محلّ تولد فاطمه زهرا(علیها السلام) بوده است. این خانه مورد عنایت و توجّه مسلمانان بوده و یکی از بهترین مکان های مکه شناخته می شده است. در نقشه ای که از این خانه وجود دارد، مصلاّی رسول خدا (صلی الله علیه وآله) و مولد فاطمه(علیها السلام) در آن مشخص گردیده است. بر اساس نقل های تاریخی، محل تولد حضرت زهرا(علیها السلام) در خانه مادرش خدیجه بوده است.

موقعیت جغرافیایی خانه حضرت

[ویرایش]

خانه یاد شده نیز در شعب ابی طالب قرار داشته است.

تصرف خانه حضرت خدیجه

[ویرایش]

پس از هجرت پیامبر(صلی الله علیه وآله)، عقیل این خانه را تصرف کرد؛ گویا نزدیک تر از او به رسول خدا(صلی الله علیه وآله) کسی نبوده تا در آن حیص و بیص فشار قریش، خانه را تصرف کند.

مسجد شدن خانه حضرت

[ویرایش]

بعدها معاویه، خانه یاد شده را از عقیل خرید و آن را تبدیل به مسجد کرد.

همجواری با خانه ابوسفیان

[ویرایش]

در نزدیکی همین خانه، ابوسفیان نیز خانه ای داشته است. این همان خانه ای است که رسول خدا(صلی الله علیه وآله)در فتح مکه فرمود: دَخَلَ دَارَ أَبِی سُفْیَانَ فَهُوَ آمِنٌ
[۱] تهذیب الأحکام، ج۶، ص۱۳۶.
.

بناهای ساخته شده در محل خانه

[ویرایش]

به نوشته محمد طاهر کُردی، روی این محل، در گذر تاریخ، بناهای فراوانی ساخته شده و آخرین آنها بنایی است که به عنوان محل ولادت حضرت زهرا(علیها السلام) ساخته اند. بانی این بنا نیز شیخ عباس قطان شهردار مکه بوده که به سال ۱۳۶۸ قمری، در آنجا محلی برای حفظ و قرائت قرآن بنا کرد. ابن بنا تا زمان تألیف کتاب کردی، به عنوان مدرسه حفظ قرآن برقرار بوده است
[۳] التاریخ القویم، ص۱۷۴.
. پیش از این، در دوره عثمانی، در محل خانه خدیجه، تکیه ای ساخته شده بود که به نام تکیة السیدة فاطمه شهرت داشت
[۴] التاریخ القویم، ص۱۷۴.
.

موقعیت کنونی خانه حضرت

[ویرایش]

در بازسازی های اخیر، محل خانه خدیجه و مدرسه یاد شده، از میان رفته است.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. تهذیب الأحکام، ج۶، ص۱۳۶.
۲. بحار الانوار، ج۲۱، ص۱۱۷.    
۳. التاریخ القویم، ص۱۷۴.
۴. التاریخ القویم، ص۱۷۴.


منبع

[ویرایش]

آثار اسلامی مکه و مدینه، ص۱۵۶، رسول جعفریان.    






جعبه ابزار