سلیمان بن داوود پهلواروی

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



پُهلْوارَوی، سلیمان بن داوود، از مشایخ صوفیه هند در قرن سیزدهم و چهاردهم است.


تاریخ تولد و جد مادری

[ویرایش]

در سال ۱۲۷۶ در پهلواری (پُلواری) به دنیا آمد. جدّ مادری او، شیخ اصطفا بن وعداللّه بود.
[۱] عبدالحی حسنی، نزهة الخواطر و بهجة المسامع و النواظر، ج ۸، ص۱۶۹-۱۷۰، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۲/۱۹۸۱.


استادان پهلواروی

[ویرایش]

پهلواروی مقدمات علوم را در زادگاهش فراگرفت، سپس به لکهنو رفت و نزد عبدالحیّ لکهنوی به تحصیل پرداخت و از آن‌جا به دهلی سفر کرد و نزد نذیرحسین دهلوی علم حدیث آموخت.

طریقت پهلواروی

[ویرایش]

پهلواروی از داماد خود، شیخ علی حبیب جعفری پهلواروی، اخذ طریق کرد.

سفر به مرادآباد و زیارت حرمین

[ویرایش]

ضمن سفر به مرادآباد از محضر فضل الرحمان بن اهل اللّه بهره برد، سپس به زیارت حرمین شریفین رفت و از امداداللّه مهاجر مکی اجازه ارشاد گرفت.
[۲] عبدالحی حسنی، نزهة الخواطر و بهجة المسامع و النواظر، ج ۸، ص۱۶۹-۱۷۰، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۲/۱۹۸۱.


عقیده و مهارت پهلواروی

[ویرایش]

از تقریظی که پهلواروی بر معیارالحقِ محدّث دهلوی نوشته پیداست که وی در آغاز براساس احادیث عمل می‌کرده، و بعدها به تصوف و رسوم آن، از جمله سماع و تواجد، روی آورده است. وی در وعظ مهارت داشته و در خلال وعظ، مثنوی مولوی را با آهنگی مؤثر می‌خوانده است.
[۳] عبدالحی حسنی، نزهة الخواطر و بهجة المسامع و النواظر، ج ۸، ص۱۶۹-۱۷۰، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۲/۱۹۸۱.
شهرت وی بتدریج به سراسر هند رسید.

نظر پهلواروی درباره شیعه و اهل‌بیت

[ویرایش]

پهلواروی با معتزله و شیعه بشدت مخالفت می‌کرد، اما در محبت به اهل بیت علیهم‌السلام راسخ بود.
[۴] عبدالحی حسنی، نزهة الخواطر و بهجة المسامع و النواظر، ج ۸، ص۱۶۹-۱۷۰، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۲/۱۹۸۱.


حمایت از ندوة العلماء

[ویرایش]

وی از کوشش‌هایی که به تشکیل ندوة العلماء انجامید، سخت حمایت می‌کرد.

توجه اقبال به وی

[ویرایش]

اقبال لاهوری به او توجهی ویژه داشت.
[۵] تاریخ ادبیات مسلمانان پاکستان و هند، لاهور، دانشگاه پنجاب، ج۵، ص۴۵۵، ۱۹۷۲.


آثار فرزند پهلواروی

[ویرایش]

پهلواروی فرزندی به نام حسن داشت که درباره رسول اکرم صلّی اللّه علیه وآله وسلّم و حضرت زهرا سلام اللّه علیها دو رساله نوشته، و درباره احوال ابوالنجیب سهروردی کتابی تألیف کرده است.
[۶] عبدالحی حسنی، نزهة الخواطر و بهجة المسامع و النواظر، ج ۸، ص۱۰۶، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۲/۱۹۸۱.


سال مرگ

[ویرایش]

پهلواروی در سال ۱۳۵۴ در گذشت.
[۷] عبدالحی حسنی، نزهة الخواطر و بهجة المسامع و النواظر، ج ۸، ص۱۶۹-۱۷۰، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۲/۱۹۸۱.


آثار پهلواروی

[ویرایش]

آثار وی عبارت است از، شجرة السعادة و سلسلة الکرامة به فارسی درباره انساب بزرگان صوفیه، رساله درباره سلام و صلوات و آداب واعظان، شرح قصیدة غوثیه و حدیث مسلسل، صلاح الدارَیْن فی برکات الحرمین، صیانة الاحباب عن اهانة الاصحاب، عین التوحید، شمس المعارف، و اشعار فارسی و عربی .
[۸] عبدالحی حسنی، نزهة الخواطر و بهجة المسامع و النواظر، ج ۸، ص۱۶۹-۱۷۰، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۲/۱۹۸۱.


منابع

[ویرایش]

(۱) تاریخ ادبیات مسلمانان پاکستان و هند، لاهور، دانشگاه پنجاب، ۱۹۷۲.
(۲) عبدالحی حسنی، نزهة الخواطر و بهجة المسامع و النواظر، ج ۸، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۲/۱۹۸۱.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. عبدالحی حسنی، نزهة الخواطر و بهجة المسامع و النواظر، ج ۸، ص۱۶۹-۱۷۰، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۲/۱۹۸۱.
۲. عبدالحی حسنی، نزهة الخواطر و بهجة المسامع و النواظر، ج ۸، ص۱۶۹-۱۷۰، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۲/۱۹۸۱.
۳. عبدالحی حسنی، نزهة الخواطر و بهجة المسامع و النواظر، ج ۸، ص۱۶۹-۱۷۰، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۲/۱۹۸۱.
۴. عبدالحی حسنی، نزهة الخواطر و بهجة المسامع و النواظر، ج ۸، ص۱۶۹-۱۷۰، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۲/۱۹۸۱.
۵. تاریخ ادبیات مسلمانان پاکستان و هند، لاهور، دانشگاه پنجاب، ج۵، ص۴۵۵، ۱۹۷۲.
۶. عبدالحی حسنی، نزهة الخواطر و بهجة المسامع و النواظر، ج ۸، ص۱۰۶، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۲/۱۹۸۱.
۷. عبدالحی حسنی، نزهة الخواطر و بهجة المسامع و النواظر، ج ۸، ص۱۶۹-۱۷۰، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۲/۱۹۸۱.
۸. عبدالحی حسنی، نزهة الخواطر و بهجة المسامع و النواظر، ج ۸، ص۱۶۹-۱۷۰، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۲/۱۹۸۱.


منبع

[ویرایش]
دانشنامه جهان اسلام، بنیاد دائرة المعارف اسلامی، برگرفته از مقاله «سلیمان بن داوود پهلواروی »، شماره۲۸۹۳.    






جعبه ابزار