سیدعبدالجواد بن حسین حسینی قزوینی

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



حسینی قزوینی، خاندانی شیعی مشهور به علم و فقاهت، از فرزندان محمد فَصیح‌ بن میراولیاء در سده‌های یازدهم تا سیزدهم است. یکی از شخصیت‌های این خاندان، سیدعبدالجواد فرزند سیدحسین حسینی قزوینی، است.


معرفی اجمالی

[ویرایش]

سیدعبدالجواد فرزند سیدحسین حسینی قزوینی، تاریخ تولد او معلوم نیست.
ابتدا نزد پدرش و دیگر علمای قزوین، از جمله ملّامحمدصالح برغانی، درس خواند.
سپس به کربلا رفت و بعد از تکمیل مدارج علمی، به قزوین بازگشت و به تدریس و تصدی امور دینی پرداخت.
وی داماد استادش، سیدمحمد مجاهد ، بود و یازده پسر داشت که همگی از علما بودند.
او در ۱۲۷۸ وفات کرد.
خاندان حاج سیدجوادی قزوین بدو منسوب‌اند.
[۱] محمدمحسن آقابزرگ طهرانی، طبقات اعلام الشیعه: الکرام البررة، ج۱، ص۲۸۱، مشهد ۱۴۰۴الف.
[۲] محمدمحسن آقابزرگ طهرانی، طبقات اعلام الشیعه: الروضة النضرة فی علماء الماة الحادیة عشره، ج۱، ص۵۷۲، بیروت ۱۴۱۱/۱۹۹۰.
[۳] سیدمحسن امین، مستدرکات اعیان الشیعه، ج۳، ص۱۱۷، بیروت ۱۴۰۸ـ۱۴۱۶/ ۱۹۸۷ـ۱۹۹۶.
[۴] پرویز ورجاوند، سیمای تاریخ و فرهنگ قزوین، ج۱، ص۱۹۷۹، تهران ۱۳۷۷ش.

از این خاندان علما و چهره‌های سرشناسی برخاسته‌اند از جمله سیدمهدی، نوه عبدالجواد، عالم دینی، نماینده مردم قزوین در دوره چهاردهم مجلس و عضو جبهه ملی (متوفی ۱۳۴۲ش) و سیدعباس، مدرّس حوزه علمیه قزوین و مفسر قرآن (متوفی ۱۳۶۳ش/۱۴۰۴)

فرزندان

[ویرایش]

از جمله نوه‌های او، سیدجعفر است.
وی تحصیل خود را در قزوین آغاز کرد، سپس به نجف رفت و نزد شیخ مرتضی انصاری و سیدحسین کوه‌کمری به تحصیل ادامه داد.
پس از آن به قزوین بازگشت و به خدمات دینی اشتغال یافت.
وی در ۱۳۱۶ درگذشت.
آثاری از او به‌جا مانده‌است.
[۵] محمدحسن‌ بن علی اعتمادالسلطنه، المآثر و الآثار، ج۱، ص۲۱۸، در چهل سال تاریخ ایران، چاپ ایرج افشار، ج۱، تهران: اساطیر، ۱۳۶۳ش.
[۶] محمدمحسن آقابزرگ طهرانی، طبقات اعلام الشیعه: نقباء البشر فی‌القرن الرابع‌عشر، ج۱، ص۲۸۸، مشهد ۱۴۰۴ب.

فرزند جعفر، سیدحسین معروف به مجتهد خیابانی، نیز عالم دینی بود.
وی ابتدا در قزوین به تحصیل پرداخت و سپس به عتبات رفت و از درس فقهایی مانند آخوند خراسانی بهره برد.
پس از آن به قزوین بازگشت و به تدریس علوم دینی پرداخت و زعامت دینی یافت.
سیدحسین از مشروطه‌خواهان بود.
وی در ۱۳۱۲ش/۱۳۵۲ در قزوین فوت کرد.
[۷] محمدمحسن آقابزرگ طهرانی، طبقات اعلام الشیعه: الروضة النضرة فی علماء الماة الحادیة عشرة، ج۱، ص۵۷۲، بیروت ۱۴۱۱/۱۹۹۰.
[۸] پرویز ورجاوند، سیمای تاریخ و فرهنگ قزوین، ج۱، ص۱۹۷۹ـ۱۹۸۰، تهران ۱۳۷۷ش.


پانویس

[ویرایش]
 
۱. محمدمحسن آقابزرگ طهرانی، طبقات اعلام الشیعه: الکرام البررة، ج۱، ص۲۸۱، مشهد ۱۴۰۴الف.
۲. محمدمحسن آقابزرگ طهرانی، طبقات اعلام الشیعه: الروضة النضرة فی علماء الماة الحادیة عشره، ج۱، ص۵۷۲، بیروت ۱۴۱۱/۱۹۹۰.
۳. سیدمحسن امین، مستدرکات اعیان الشیعه، ج۳، ص۱۱۷، بیروت ۱۴۰۸ـ۱۴۱۶/ ۱۹۸۷ـ۱۹۹۶.
۴. پرویز ورجاوند، سیمای تاریخ و فرهنگ قزوین، ج۱، ص۱۹۷۹، تهران ۱۳۷۷ش.
۵. محمدحسن‌ بن علی اعتمادالسلطنه، المآثر و الآثار، ج۱، ص۲۱۸، در چهل سال تاریخ ایران، چاپ ایرج افشار، ج۱، تهران: اساطیر، ۱۳۶۳ش.
۶. محمدمحسن آقابزرگ طهرانی، طبقات اعلام الشیعه: نقباء البشر فی‌القرن الرابع‌عشر، ج۱، ص۲۸۸، مشهد ۱۴۰۴ب.
۷. محمدمحسن آقابزرگ طهرانی، طبقات اعلام الشیعه: الروضة النضرة فی علماء الماة الحادیة عشرة، ج۱، ص۵۷۲، بیروت ۱۴۱۱/۱۹۹۰.
۸. پرویز ورجاوند، سیمای تاریخ و فرهنگ قزوین، ج۱، ص۱۹۷۹ـ۱۹۸۰، تهران ۱۳۷۷ش.


منبع

[ویرایش]
دانشنامه جهان اسلام، بنیاد دائرة‌المعارف اسلامی، برگرفته از مقاله «خاندان حسینی‌قزوینی»، شماره۶۲۵۴.    



جعبه ابزار