سیدعبداللّه بن سیدیحیی حالی اصفهانی

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



سیدعبداللّه حالی حائری اصفهانی، از شعراء و فضلای قرن دوازدهم هجری در اصفهان بود است.


معرفی اجمالی

[ویرایش]

سیّدعبداللّه حائری اصفهانی متخلّص به «حالی (حسابی)» فرزند سیّدیحیی، از شعراء و فضلای قرن دوازدهم هجری در اصفهان بود است.
وی از سادات حائری و صاحب فضایل و کمالات باطنی و ظاهری بوده، خط نسخ را نیکو می‌نوشته و شعر خوب می‌گفته است. دیوانش قریب پنج هزار بیت بوده و این بیت از اوست:

"زبان خموش و بردن رازم از دل افتاده است ••• ز شمع کشته‌ام آتش به محفل افتاده است".

وفات

[ویرایش]

او به سنّ کهولت در سال ۱۱۲۶ق در اصفهان وفات یافته و در تخت فولاد نزدیک مسجد مصلی مدفون شده است.
[۱] مهدوی، سیدمصلح‌الدین، دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج۲، ص۷۸۹-۷۹۷.
[۲] حزین لاهیجی، محمدعلی، تذکره المعاصرین، ص۱۹۰.
[۳] نصرآبادی، محمدطاهر، تذکره نصرآبادی، ج۱، ص۴۸۷.
[۴] داغستانی، واله، تذکره ریاض الشعراء، ج۱، ص۶۷۱.


پانویس

[ویرایش]
 
۱. مهدوی، سیدمصلح‌الدین، دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج۲، ص۷۸۹-۷۹۷.
۲. حزین لاهیجی، محمدعلی، تذکره المعاصرین، ص۱۹۰.
۳. نصرآبادی، محمدطاهر، تذکره نصرآبادی، ج۱، ص۴۸۷.
۴. داغستانی، واله، تذکره ریاض الشعراء، ج۱، ص۶۷۱.


منبع

[ویرایش]

مهدوی، سیدمصلح‌الدین، اعلام اصفهان، ج۴، ص۳۶۰.    






جعبه ابزار