طریقیت (اصول)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



طریق بودن قطع و اماره برای کشف حکم واقعی را طریقیت گویند.


تعریف طریقیت

[ویرایش]

طریقیت، به معنای طریق و راه بودن قطع و اماره برای کشف واقع و نشان دادن حکم واقعی به مکلف است.

راه‌های رسیدن به واقع

[ویرایش]

جمهور اصولیون شیعی بر این باورند که خداوند در عالم واقع لوح محفوظ احکامی دارد که در حق همگان ثابت است.
برای رسیدن به واقع و احکام واقعی، راه‌ها و اسبابی وجود دارد، هم چون قطع و ظن معتبر (اماره) که صفت طریقیت به واقع را دارند، هر چند طریقیت قطع، ذاتی بوده (بنا به نظر مشهور اصولی‌ها) و طریقیت ظن، غیر ذاتی و جعلی است.

نوع طریقت قطع و ظن

[ویرایش]

طریقیت قطع به واقع، تام و کامل است، ولی طریقیت ظن، ناقص بوده و شارع تعبداً در مورد امارات و ظنون معتبر، آن را کامل نموده است.

انواع توجه به صفت طریقیت

[ویرایش]

صفت طریقیت، گاهی مورد توجه قرار نمی‌گیرد در موارد قطع طریقی و گاهی مورد توجه مستقل قرار می‌گیرد در موارد قطع موضوعی طریقی.
[۳] انصاری، مرتضی بن محمد امین، فرائد الاصول، ج۱، ص۳.
[۵] صدر، محمد باقر، دروس فی علم الاصول، ج۱، ص۱۷۲.


پانویس

[ویرایش]
 
۱. مظفر، محمد رضا، اصول الفقه، ج۲، ص۴۲.    
۲. مشکینی، علی، اصطلاحات الاصول، ص۱۳۸.    
۳. انصاری، مرتضی بن محمد امین، فرائد الاصول، ج۱، ص۳.
۴. سبحانی تبریزی، جعفر، المحصول فی علم الاصول، ج۳، ص۲۰.    
۵. صدر، محمد باقر، دروس فی علم الاصول، ج۱، ص۱۷۲.


منبع

[ویرایش]

فرهنگ‌نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، برگرفته از مقاله «طریقیت».



جعبه ابزار