ظهورذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



ظهور یعنی دلالت لفظ بر معنای مقصود است.


معنای لغوی و اصطلاحی

[ویرایش]

ظهور مقابل خفا، در لغت به معنای آشکار بودن است. [۱] مقصود از ظهور در اینجا ظهور لفظی است. به معنایی که شنونده به عنوان یکی از افراد عرف از کلام گوینده می‌فهمد و کلام او بر آن به عنوان مقصود گوینده دلالت می‌کند، ظاهر گفته می‌شود؛ خواه دلالت لفظ بر آن معنا به اقتضای وضع لفظ بر آن معنا باشد یا به سبب قراینی که ذهن شنونده را به آن معنا منتقل می‌کند. چنان که به دلالت لفظ بر آن معنا ظهور گویند. [۲] [۳] در اصطلاح، ظهور مقابل نصّ به کار می‌رود.

تقاوت ظهور با نص

[ویرایش]

تفاوت آن دو، این است که دلالت نصّ بر معنای مقصود صریح است و احتمال خلاف در آن راه ندارد؛ بر خلاف ظهور که در مورد آن احتمال خلاف هرچند ضعیف می‌رود؛ بدین معنا که احتمال داده می‌شود مقصود گوینده غیر آن باشد. [۴] [۵] از عنوان یاد شده در اصول فقه سخن گفته‌اند.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. لسان العرب، واژه «ظهر».    
۲. دروس فی علم الاصول، ج۲، ص۱۵۸.    
۳. تسدید الاصول، ج۲، ص۴۵.    
۴. دروس فی علم الاصول، ج۲، ص۱۵۸.    
۵. المحکم فی اصول الفقه، ج۳، ص۱۶۴.    


منبع

[ویرایش]
فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم‌السلام، زیر نظر آیت‌الله محمود هاشمی‌شاهرودی، ج۵، برگرفته از مقاله «ظهور».    


رده‌های این صفحه : اصول فقه | مباحث الفاظ | حجیت ظواهر




جعبه‌ابزار