فقیه

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



فقیه به معنای دارنده ملکه استنباط حکم فرعی شرعی از منابع معتبر می‌باشد.


معنا

[ویرایش]

فقه در لغت به معنای فهم، فطانت و درک عمیق و دقیق آمده است و اساس و ریشه آن به گشودن و شکافتن باز می‌گردد و فقیه به کسی اطلاق می‌شود که دارای فهم عمیق و دقیق است، احکام را می‌کاود و گره‌ها و معضلات آن را می‌گشاید و حل می‌کند.
در کلمات متأخران، واژه مجتهد نیز به معنای فقیه به کار رفته است.

از نگاه قرآن و روایات

[ویرایش]

واژه فقه و فقیه در آیات و روایات در همان معنای لغوی به کار رفته و همه معارف و آموزه‌های دینی؛ اعم از اصول و فروع را دربر می‌گیرد و اختصاص به حوزه خاصی ندارد؛ لیکن به تدریج در اصطلاح فقها محدود به حوزه خاصی شده است و امروزه فقیه به کسی اطلاق می‌گردد که در رشته‌ای خاص از علوم اسلامی؛ یعنی احکام فرعی شرعی دارای ملکه استنباط است و می‌تواند حکم شرعی هر مسئله‌ای را با بحث و بررسی از ادله معتبر شرعی به دست آورد.

احکام مرتبط

[ویرایش]

از احکام مربوط به آن، ذیل عناوین اجتهاد ، تقلید و فقه سخن رفته است؛ چنان که قلمرو ولایت فقیه در عنوان ولایت فقیه مطرح خواهد شد.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. ابن فارس، احمد، معجم مقاییس اللغة، ج ۴، ص ۴۴۲.    
۲. طریحی، فخر الدین، مجمع البحرین، ج ۳، ص ۴۲۱.    
۳. علامه حلی، حسن بن یوسف، منتهی المطلب، ج۱، ص۷.    
۴. عاملی، حسن بن زین الدین، معالم الدین و ملاذ المجتهدین، ج ۱، ص ۹۰۔    


منبع

[ویرایش]

فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم‌السلام، ج۵، ص۷۲۳، برگرفته از مقاله«فقیه».    



جعبه ابزار