محبت (اخلاق)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



حب و دوست‌داشتن به معنای تعلق وجودی و جذب خاص شعوری میان علتی که انسان را به کمال می‌رساند و معلول تکامل یافته، می‌باشد. حب از جمله مباحثی است که در آیات و روایات ذکر شده و دارای مباحثی است که ذیلا بر آن پرداخته خواهد شد.


تعریف حب

[ویرایش]

حب و دوست‌داشتن عبارتست از تعلق وجودی و جذب خاص شعوری میان علتی که انسان را به کمال می‌رساند و معلول تکامل یافته، حال فرق نمی‌کند که این علت، غذایی باشد که انسان می‌خورد یا مالی باشد که در آن تصرف می‌کند یا اعتباری که از آن استفاده می‌نماید و یا معلم و آموزگاری که از وی دانش می‌آموزد.

حب و محبت در آیات

[ویرایش]

در قرآن کریم کلمه حب و فعل و مشتقات آن هشتاد و سه بار به کار رفته است که در برخی از آنها حب ممدوح و در برخی دیگر حب مذموم مراد است. خداوند حب ممدوح را به معنای محبت نسبت به وجود مقدس خویش بر شمرده است: «بگو اگر خدا را دوست می‌دارید، از من پیروی کنید تا خدا (نیز) شما را دوست بدارد و گناهانتان را ببخشد و خدا آمرزنده و مهربان است؛ »
گاهی حب مذموم و حب ممدوح با هم ذکر شده است. در قرآن کریم کلماتی چون: «ود»، «مودة»، «رحمة»، و... نیز به معنی دوستی به کار رفته است.

حب و محبت در روایات

[ویرایش]

روایات متعددی در باب محبت (هم محبت بنده به خدا و هم محبت خدا به بنده و هم محبت بندگان به یکدیگر) وجود دارد. ما در اینجا به برخی از آنها اشاره می‌کنیم.
۱. امام علی (علیه‌السّلام) می‌فرمایند: بنده تنها متوجه پروردگار خویش است. و هیچ‌گاه عبادت خدا را پایان نمی‌دهد و شوق و علاقه خود را از انجام اوامر الهی و اطاعت پروردگار سست نمی‌کند. آنچه که آنان را شیفته اطاعت خدا کرده، بذر محبت است که در دل می‌پرورانند.
[۴] دشتی، محمد، نهج البلاغه، قم، موسسه فرهنگی تحقیقاتی امیرالمونین، پاییز۱۳۸۱، خطبه۹۱.

۲. اگر بنده‌ام را ببینی که زیاد به یاد من است، خودم چنین اجازه‌ای به او داده‌ام و او را دوست می‌دارم.
[۵] ری‌شهری، محمد، میزان الحکمه، ج۲۲، ص۲۲۳، دارالحدیث، چاپ پنجم ۱۳۸۴.


اقسام محبت

[ویرایش]

محبت به دو قسم تقسیم می‌شود.

← محبت بندگان به یکدیگر


محبت انسان‌ها به یکدیگر، بر خواسته از عواملی است که با پیدایش آن‌ها باعث می‌شود قلب انسان‌ها به یکدیگر نزدیک و کشش و محبتی بین آن‌ها ایجاد شود.

←← اسباب پیدایش محبت به یکدیگر


۱. آنچه سبب بقاء و کمال می‌شود:
هر آنچه که موجب بقاء و کمال شود محبوب آدمی است، به همین جهت است که انسان وجود نفس خود را دوست دارد، و به دوام و بقای آن علاقمند است و هر آنچه به این امر کمک کند، مورد محبت او است و نسبت به مرگ و موجبات آن کراهت و نفرت دارد.

۲. لذت:
لذت اعم از مادی و معنوی موجب محبت می‌گردد، یعنی انسان آنچه را که موجب لذت گردد، به دلیل لذت‌آور بودن دوست دارد نه برای ذات آن.
لذت مادی، مانند محبت انسان به خوردنی‌ها و آشامیدنی‌ها و آنچه موجب ارضای سایر غرایز او می‌شود. این نوع محبت به آسانی به دست می‌آید و به سرعت نیز از میان می‌رود. همچنین این قبیل محبت‌ها به دلیل پستی و مادی بودن سبب آن و سرعت زوالش، پایین‌ترین درجه محبت است.
لذت معنوی، که عمر آنها طولانی است، مانند محبت انسان به یک هنرمند و ورزشکار، به دلیل لذتی که از صحنه‌های هنرنمایی او می‌چشد و به امانت و پاکدامنی، به دلیل لذتی که آدمی از احساس پاکی و امانت می‌برد و به یاد خداوند و مناجات با او، به دلیل لذت سرشاری که از این امر به او دست می‌دهد.

۳. احسان:
انسان، بنده و اسیر نیکی و احسان است و به‌طور طبیعی هر که را به او احسان کند، دوست دارد و از کسی که به او بدی کند، می‌رنجد. بنابراین منفعت و نیکی سبب محبت آدمی به عامل آن می‌شود.
[۸] فیض کاشانی، ملامحسن، اخلاق حسنه، ص۲۱۶ - ۲۱۷، تهران، انتشارات پیام آزادی، ۱۳۶۲.


۴. شباهت در اوصاف ظاهری:
اشتراک در یک یا چند ویژگی ظاهری باعث پیدایش محبت می‌شود. علاقه کودکان به یکدیگر و پیران به همدیگر و افراد هم شغل و همکار با یکدیگر از همین قبیل است.

۵. حسن و جمال ظاهری و باطنی:
درک زیبایی و جمال موجب محبت می‌گردد، یعنی انسان زیبایی‌ها را اعم از مادی و معنوی دوست دارد و این محبت به ذات زیبایی تعلق می‌گیرد، و منشا درونی و فطری دارد.

۶. تناسب باطنی و روحی:
گاهی انسان نسبت به دیگری محبت می‌ورزد، ولی نه به دلیل حسن و جمال او و نه به سبب چشم‌داشت و طمع در مقام و مال او بلکه به صرف مجانست و تناسب باطنی و معنوی که با روح و جان او دارد.

← محبت خدا به بندگان


شروع و آغاز سلسله محبت، از جانب خداوند به بندگان است و از آنجایی شروع می‌شود که خداوند انسان را شایسته حمل امانت خود دانسته و این امانت را بر دوش او نهاده است.
خداوند در قرآن بارها انسان‌ها را با صفات گوناگون مورد توجه و محبت خود قرار می‌دهد و به صراحت با الفاظی که بیان می‌کند عشق و محبت خود را به او ابراز می‌کند.
«خداوند توبه‌کنندگان را دوست دارد و پاکان را (نیز) دوست دارد؛ »
«خداوند پرهیزگاران را دوست دارد؛ »
«خداوند نیکوکاران را دوست دارد؛ »

←← نشانه‌های محبت خدا به بندگان


۱. زیاد به یاد خدا بودن:
اگر بنده‌ام را ببینی که زیاد به یاد من است، خودم چنین اجازه‌ای به او داده‌ام و او را دوست می‌دارم.
[۱۲] فیض کاشانی، ملامحسن، اخلاق حسنه، ص۲۱۶ - ۲۱۷، تهران، انتشارات پیام آزادی، ۱۳۶۲.


۲. آرامش درونی و شکیبایی:
هنگامی که خداوند بنده‌ای را دوست بدارد، او را با زیور آرامش و شکیبایی می‌آراید.
[۱۳] فیض کاشانی، ملامحسن، اخلاق حسنه، ص۲۲۴.


۳. داشتن قلبی پاک و اخلاقی متعادل:
زمانی که خداوند بنده‌ای را دوست بدارد، قلبی پاک و اخلاقی متعادل (به دور از افراط و تفریط) روزی‌اش می‌کند.
[۱۴] فیض کاشانی، ملامحسن، اخلاق حسنه، ص۲۲۴، ح۳۱۴۵.


۴. دوست‌داشتن مطیعان و دشمنی با عاصیان:
اگر می‌خواهی بدانی که در تو خیر و نیکی وجود دارد یا نه، به قلبت بنگر، اگر در آن دوستی و محبت نسبت به بندگان مطیع خداوند و بغض و کینه نسبت به گناهکاران یافتی، پس در تو خیر و نیکی است و خداوند تو را دوست دارد.
[۱۵] فیض کاشانی، ملامحسن، اخلاق حسنه، ص۲۳۳.


← محبت بندگان به خدا


محبت با تمام اسباب و عوامل و اثراتی که دارد زمانی نمود و ارزش پیدا می‌کند و موجب سعادت انسان می‌شود که درجه محبوبیت و ارزشمندی محبوب در بالاترین حد باشد.
عشق و محبت با این درجه، تنها شایسته خداوندی است که محبتش توجیه گر خلقت و تحقق اهداف عالم است.

←← نشانه‌های محبت بندگان به خدا


۱. دوست داشتن مرگ:
خداوند در این‌باره می‌فرماید: «بگو: ‌ای یهودیان! اگر گمان می‌کنید که (فقط) شما دوستان خدایید نه سایر مردم، پس آرزوی مرگ کنید اگر راست می‌گویید (تا به لقای محبوبتان برسید.)؛»
دوستدار حقیقی، مشتاق مشاهده محبوب خویش است. کسی که به مقصدی عشق ورزد، هر آنچه به آن هدف رهنمون شود، محبوب او واقع خواهد شد. از همین‌رو وقتی انسان مشتاق ملاقات پروردگار خویش باشد، نسبت به مرگ نه تنها ترس و واهمه‌ای ندارد، بلکه نسبت به آن میل و اشتیاق درونی نیز دارد.

۲. پیروی از دستورات الهی:
خداوند در قرآن می‌فرماید: «بگو اگر خدا را دوست می‌دارید، از من پیروی کنید تا خدا (نیز) شما را دوست بدارد و گناهانتان را ببخشد، و خدا آمرزنده و مهربان است؛»
عشق و محبت حقیقی نسبت به خداوند باعث می‌شود انسان در همه امور اراده و خواست خداوند را بر خواست خود ترجیح دهد و در تمام کارهای زندگی مطیع فرمان خداوند باشد.

۳. عدم غفلت از یاد خدا:
ذکر و یاد محبوب و آنچه مربوط به او است، همواره برای محب لذت‌بخش و دوست داشتنی است. دوستان خدا دائم سخن از او و دوستان او می‌گویند و با یاد او زندگی می‌کنند و از تلاوت کلام او لذت می‌برند و در خلوت مناجات با او انس می‌گیرند،
[۱۸] نراقی، احمد، معراج السعاده، ص۱۰۴، قم، موسسه فرهنگی انتشاراتی طوبای محبت، چاپ اول، ۱۳۸۵.
چنان که خداوند به حضرت موسی (علیه‌السّلام) فرمود: ای پسر عمران، دروغ می‌گوید آن کسی که گمان برد مرا دوست دارد، اما چون شب فرا رسد چشم از عبادت من فرو بندد. مگر نه این است که هر دلداده‌ای دوست دارد که با دلدار خود خلوت کند؟

۴. دوستی با دوستان خدا و دشمنی با دشمنان او:
یکی دیگر از نشانه‌های محبت خداوند، دوستی با دوستان او و دشمنی با دشمنان اوست. چرا که محبت خداوند در دل بندگان حالتی به وجود می‌آورد که انسان هر آنچه که خداوند دوست دارد دوست می‌دارد و هر آنچه را که خداوند دشمن می‌دارد و نسبت به آن بیزاری می‌جوید، او نیز دشمن می‌دارد و از آن دوری می‌کند.

۵. بیمناکی در عین محبت و امیدواری:
دوستان خدا، در عین اینکه شیفته جمال اویند، با درک عظمت و بزرگی خداوند، همواره در بیم هستند. زیرا همانطور که جمال و جلال خداوند باعث عشق و محبت می‌شود، درک عظمت و هیبت او نیز باعث ترس است. لذا این دو هیچ منافاتی با هم ندارند و مکمل یکدیگر می‌باشند. زیرا بندگی به صرف محبت و بدون بیم و بندگی به صرف بیم و بدون امید هر دو موجب هلاکت می‌شود.
[۲۰] نراقی، ملا احمد، معراج السعاده، ص۱۶۸ - ۱۷۴.


ثمرات محبت به خدا

[ویرایش]

۱. انس با پروردگار:
زمانی که قلب آدمی از عشق و محبت به خداوند مسرور و مشعوف است، چنان انسی با یاد و ذکر پروردگار می‌گیرد که که در عین اینکه بین خلایق و بقیه انسان‌هاست، اما تنهاست و در یاد محبوبش که خداوند است، می‌باشد.

۲. راضی بودن به قضای الهی:
مرتبه رضا یکی دیگر از ثمرات محبت به خداوند است، زیرا محب هر آنچه را که از محبوب صادر گردد، زیبا می‌بیند.
کسی که به مقام رضا نایل گردد، در نزد او فقر و غنا، راحتی و سختی، تندرستی و بیماری، مرگ و زندگی و... یکسان است و تحمل هیچ یک بر او دشوار نیست، چرا که همه را از جانب محبوب می‌بیند و همواره در سرور و بهجت و راحتی به سر می‌برد، زیرا به همه چیز به چشم رضایت می‌نگرد و در واقع همه امور بر وفق مراد او پیش می‌رود و در نتیجه از هر غم و‌ اندوهی به دور خواهد بود.
[۲۱] نراقی، ملا احمد، معراج السعاده، ص۶۵۶.



۳. شکرگذاری از خداوند در هر حالتی:
یکی دیگر از ثمرات محبت به خداوند شکرگذاری از اوست. زیرا ذات آدمی چنین است که در قبال لطف و احسانی که دیگران به او می‌کنند، از آنها تشکر می‌کند. لذا زمانی که تمام محبت و عشق او متوجه به خداوند باشد، همه اتفاقات زندگی خود را اعم از شادی و ناراحتی، خوبی و بدی، و... شمه‌ای از محبت خداوند نسبت به خود می‌بیند، در نتیجه در هر حالتی شکرگذار این نعمات خواهد بود.
[۲۲] جوادی آملی، عبدالله، مراحل اخلاق در قرآن، ص۳۰۹ تا ۳۱۲، قم، انتشارات اسراء، ۱۳۷۸، چاپ دوم.



۴. اشتیاق به سوی خداوند:
از دیگر ثمرات محبت خداوند، شوق به لقای اوست. شوق عبارت است از میل به چیزی و رغبت به آن در غیاب او.
این شوق، آن است که انسان هم محبت محبوب را دارد و هم درد هجرانش را. از این‌رو همیشه با درد همراه است. اما این درد برای انسان عاشق تحمل‌پذیر و لذیذ است و زمینه وصال را فراهم می‌کند.
[۲۴] جوادی آملی، عبدالله، مراحل اخلاق در قرآن، ص۳۲۳.


طریقه تحصیل محبت خدا

[ویرایش]

برای تحصیل محبت خدا راه‌هایی ذکر شده است.

← معرفت و شناخت خدا


معرفت پیدا کردن به خداوند و تقویت و مسلط کردن آن بر خزینه دل، یکی از راه‌های تحصیل محبت خداوند است. خداوند در قرآن می‌فرماید: «و آنهایی که در راه ما (با خلوص نیت) جهاد کنند، قطعا به راه‌های خود هدایتشان خواهیم کرد؛ »
این سعی و کوشش می‌تواند توجه به این باشد که هیچ ذره‌ای از ذرات وجود ندارد، مگر اینکه نشانه‌ای از قدرت و عظمت خداوند است.
تحصیل معرفت از این طریق برای همه کس مقدور است، مگر کسانی که به جهت کوته‌فکری در تفکر و اشتغال به امور شهوانی و... از رسیدن به آن محروم شوند.

← مداومت کردن بر ذکر و یاد خدا


خداوند در قرآن کریم می‌فرماید: «خداوند برای هیچ کس دو دل در درونش نیافریده؛ »
مداومت بر ذکر و یاد خدا و توجه به نعمات و صفات نامتناهی خداوند، باید بعد از سعی و تلاش و پاک‌کردن محبت غیر خدا از دل باشد. زیرا خداوند برای هیچ انسانی دو دل قرار نداده است. و دل هر کس حکم ظرفی را دارد که که بیشتر از یک چیز درون آن قرار نمی‌گیرد.
لذا با پاک کردن دل خود از غیر و توجه و شناخت خداوند، محبت او جایگزین محبت‌های دیگر می‌شود.
[۲۸] نراقی، ملا احمد، معراج السعاده، ص۶۲۷.
بنابراین، هر‌اندازه محبت به خداوند بیشتر باشد، انسان بیشتر به یاد خدا خواهد بود.
[۲۹] مصباح یزدی، محمدتقی، راهیان کوی دوست، ص۵۴، قم، انتشارات موسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی، ۱۳۷۶، چاپ سوم.


پانویس

[ویرایش]
 
۱. طباطبایی، سیدمحمدحسین، المیزان فی تفسیر القران، ج۱، ص۴۱۱ - ۴۱۰، موسسه اسماعیلیان، ۱۳۷۱.    
۲. آل عمران/سوره۳، آیه۳۱.    
۳. بقره/سوره۲، آیه۱۶۵.    
۴. دشتی، محمد، نهج البلاغه، قم، موسسه فرهنگی تحقیقاتی امیرالمونین، پاییز۱۳۸۱، خطبه۹۱.
۵. ری‌شهری، محمد، میزان الحکمه، ج۲۲، ص۲۲۳، دارالحدیث، چاپ پنجم ۱۳۸۴.
۶. فیض کاشانی، ملا محسن، المحجه البیضاء فی تهذیب الحیاء، ج۸، ص۹ - ۱۱، قم، دفتر انتشارات اسلامی وابسته به حوزه علمیه قم.    
۷. نراقی، ملامهدی، جامع السعادات، ج۳، ص۱۳۶، تعلیق و تصحیح کلانتر، سید محمد، مؤسسه الاعلمی للمطبوعات بیروت.    
۸. فیض کاشانی، ملامحسن، اخلاق حسنه، ص۲۱۶ - ۲۱۷، تهران، انتشارات پیام آزادی، ۱۳۶۲.
۹. بقره/سوره۲، آیه۲۲۲.    
۱۰. آل عمران/سوره۳، آیه۷۶.    
۱۱. آل عمران/سوره۳، آیه۱۳۴.    
۱۲. فیض کاشانی، ملامحسن، اخلاق حسنه، ص۲۱۶ - ۲۱۷، تهران، انتشارات پیام آزادی، ۱۳۶۲.
۱۳. فیض کاشانی، ملامحسن، اخلاق حسنه، ص۲۲۴.
۱۴. فیض کاشانی، ملامحسن، اخلاق حسنه، ص۲۲۴، ح۳۱۴۵.
۱۵. فیض کاشانی، ملامحسن، اخلاق حسنه، ص۲۳۳.
۱۶. جمعه/سوره۶۲، آیه۶.    
۱۷. آل عمران/سوره۳، آیه۳۱.    
۱۸. نراقی، احمد، معراج السعاده، ص۱۰۴، قم، موسسه فرهنگی انتشاراتی طوبای محبت، چاپ اول، ۱۳۸۵.
۱۹. ابن‌بابویه قمّی، محمد بن علی، امالی، ص۴۳۸، قم، مؤسسه البعثه، ۱۴۰۷ ق، چاپ اول.    
۲۰. نراقی، ملا احمد، معراج السعاده، ص۱۶۸ - ۱۷۴.
۲۱. نراقی، ملا احمد، معراج السعاده، ص۶۵۶.
۲۲. جوادی آملی، عبدالله، مراحل اخلاق در قرآن، ص۳۰۹ تا ۳۱۲، قم، انتشارات اسراء، ۱۳۷۸، چاپ دوم.
۲۳. نراقی، ملا احمد، معراج السعاده، ص۷۵۰.    
۲۴. جوادی آملی، عبدالله، مراحل اخلاق در قرآن، ص۳۲۳.
۲۵. عنکبوت/سوره۲۹، آیه۶۹.    
۲۶. نراقی، ملا احمد، معراج السعاده، ص۷۴۱.    
۲۷. احزاب/سوره۳۳، آیه۴.    
۲۸. نراقی، ملا احمد، معراج السعاده، ص۶۲۷.
۲۹. مصباح یزدی، محمدتقی، راهیان کوی دوست، ص۵۴، قم، انتشارات موسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی، ۱۳۷۶، چاپ سوم.


منبع

[ویرایش]

سایت پژوهه، برگرفته از مقاله «حب و محبت»، تاریخ بازیابی ۱۳۹۸/۰۴/۰۹.    






جعبه ابزار