چنگال

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



چنگال یا پنجه ـ که در کلام عرب از آن به «مِخْلَب» تعبیر می‌شود ـ در حیوان به منزله ناخن در انسان می‌باشد و از آن در بابهای طهارت، صلات، صید و ذباحه و اطعمه و اشربه سخن رفته است.


احکام پنجه

[ویرایش]

از نشانه‌های حرام گوشت بودن حیوان داشتن پنجه است؛ خواه از پرندگان باشد، مانند باز، عقاب، شاهین و کرکس و یا غیر پرندگان، همچون شیر، پلنگ و گرگ.

پاک بودن پنجه مردار

[ویرایش]

پنجه حیوان مرده همچون مو و پشم آن که دارای روح نیستند پاک است، مگر حیوان نجس العین (سگ و خوک) که تمام اجزای آن نجس است.

تذکیه حیوان دارای پنجه

[ویرایش]

حیوان پنجه‌دار بنابر قول مشهور قابل تذکیه است؛ بنابر این جسد آن با تذکیه پاک می‌شود و استفاده از پوست، پشم و موی آن در غیر نماز اشکال ندارد هرچند خوردن گوشت آن مطلقا حرام است.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. جواهر الکلام، ج۳۶، ص۲۹۴.    
۲. جواهر الکلام، ج۳۶، ص۲۹۸.    
۳. جواهر الکلام، ج۵، ص۳۱۹.    
۴. العروة الوثقی، ج۱، ص۱۲۶.    
۵. جواهر الکلام، ج۸، ص۶۴.    
۶. جواهر الکلام، ج۳۶، ص۱۹۹-۲۰۱.    


منبع

[ویرایش]

فرهنگ فقه مطابق با مذهب اهل بیت علیهم السلام، ج۲، ص۲۷۶.    






جعبه ابزار