کنیهذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



در فرهنگ عربی به آن دسته از نام هایی که با پیشوند اب (در مردان) و امّ (در زنان) همراه باشد، کنیه می گویند.


سنّت کنیه

[ویرایش]

سنّت گذاشتن نامی در قالب کنیه برای افراد در میان قبایل عرب ، گونه ای بزرگداشت و تجلیل نسبت به فرد به شمار می آید؛ [۱] مانند ابو القاسم، ابو الحسن، ام سلمه، ام کلثوم و... .

کنیه در اسلام

[ویرایش]

در شریعت اسلام نیز توجّه زیادی به آن شده است، غزالی در این باره می نویسد: « رسول اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) اصحاب خود را از روی احترام برای به دست آوردن دل هایشان به کنیه صدا می زد و آنهایی که کنیه نداشتند، کنیه ای برایشان انتخاب می نمود و سپس آنها را بدان می خواند. مردم نیز از آن پس، آن شخص را به همان کنیه می خواندند. حتی آنان که فرزندی نداشتند تا کنیه ای داشته باشند، برای آنان کنیه ای انتخاب می کرد. پیامبر اکرم (صصلی‌الله‌علیه‌وآله) رسم داشت حتی برای کودکان نیز کنیه انتخاب می نمود و آنان را مثلاً ابا فلان صدا می زد تا دل کودکان را نیز به دست آورد». [۲]


روایت امام رضا

[ویرایش]

از امام رضا (علیه‌السلام) روایت شده است: "إذا کان الرجل حاضرا فکنه و إن کان غائبا فسمه‌"؛ [۳] اگر کسى را در حضورش نام می برى او را به کنیه بخوان، و اگر غایب بود، نامش را بگو.

روایت پیامبر

[ویرایش]

همچنین از رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) نقل شده است: "السُّنَّةُ وَ الْبِرُّ أَنْ یُکَنَّى الرَّجُلُ بِاسْمِ ابْنِهِ"؛ [۴] از جمله سنت هاى نیک آن است که انسان کنیه خود را به نام پسرش انتخاب کند.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. دهخدا، علی اکبر، لغت نامه دهخدا، ج ۱۱، ص ۱۶۴۵۲، واژه "کنیه".
۲. حسینی دشتی، مصطفی، معارف و معاریف، ج ۸، ص ۵۹۵.
۳. طبرسی، علی بن حسن، مشکاة الانوار فی غرر الاخبار، ص ۳۳۶.    
۴. حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل الشیعة، ج۱۵،۱۲۹-۱۳۰.    


منبع

[ویرایش]

برگرفته از سایت اسلام کوئست.    



جعبه‌ابزار